23 Νοέ ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ
Εξ ορισμού, φυσικός τοκετός είναι εκείνος που πραγματοποιείται μεταξύ 37-42 εβδομάδων κύησης, αρχίζει, εξελίσσεται και ολοκληρώνεται μόνος του, χωρίς καμία φαρμακευτική ή τεχνική υποστήριξη.
Γιατί λέμε ΝΑΙ στο φυσικό τοκετό???
- Είναι η μεγαλύτερη δύναμη της γυναικείας φύσης μας.
- Είναι ο πιο εύκολος,απλός ατραυματικός και ασφαλής τρόπος να γεννήσει μια γυναίκα.
- Μας χαρίζει ένα νεογέννητο ανεπηρέαστο από φαρμακευτικές ουσίες (ωκυτοκίνη, επισκληρίδιο) και δραστήριο αμέσως μετά τη γέννησή του, έτοιμο να θηλάσει.
- Η γυναίκα μέσα από τον τοκετό βγαίνει πιο δυνατή, και πολύ συχνά ανακαλύπτει πως έχει δυνάμεις που ποτέ δεν είχε φανταστεί. Έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
- Έχει το λιγότερο οικονομικό κόστος για την οικογένεια και την πολιτεία.
Έχουμε σκεφτεί ποτέ γιατί είναι σημαντικός ο φυσικός τοκετός?
Γιατί είναι σημαντικό να τον αφήσουμε να ξεκινήσει μόνος του χωρίς να παρέμβουμε?
Η απάντηση είναι απλή αν σκεφτούμε το πώς αυτός ξεκινάει, αν σκεφτούμε, το ποιος είναι εκείνος που δίνει το μήνυμα να ξεκινήσει ο τοκετός.
Αυτός που δίνει το έναυσμα για την έναρξη του τοκετού είναι το ίδιο το μωρό. Ναι, εκείνο αποφασίζει το πότε είναι έτοιμο να βγει,το πότε έχει ολοκληρώσει πλήρως την ανάπτυξή του και τότε κάνει το πρώτο βήμα προς την αυτονόμηση του. Το πώς γίνεται αυτό θα το περιγράψουμε με λίγα λόγια αμέσως τώρα.
Πριν ακόμα αρχίσουν οι συστολές της μήτρας (αυτό που απλά λέμε πονάκια), πριν ακόμα σπάσουν τα νερά, το ίδιο το μωρό εκκρίνει από τα επινεφρίδιά του μια ουσία που λέγεται κορτιζόλη. Οι έρευνες έχουν δείξει πως αυτή η ουσία ενεργοποιεί την όλη διαδικασία και ξεκινάει ο τοκετός. Το πώς γίνεται αυτό είναι απλό.
Αυτή η ουσία που εκκρίνει το μωρό προκαλεί μια σειρά αλλαγών, κ έτσι η ουσία που κρατάει τη μήτρα χαλαρή (προγεστερόνη) μειώνεται… το μωρό μαζί με τον πλακούντα του παράγουν κάποιες άλλες ουσίες που διεγείρουν τη μήτρα (οιστρογόνα, προσταγλαδίνες) και ένας αδένας που βρίσκεται στον εγκέφαλο της μαμάς και λέγεται υπόφυση ξεκινά να φτιάχνει οκυτοκίνη, την περίφημη ορμόνη που προκαλεί τις συστολές της μήτρας. Κι όλα αυτά ξεκινάνε από το μήνυμα που στέλνει το έμβρυο «Είμαι έτοιμο να γεννηθώ» μέσω τη κορτιζόλης.
Γιατί όμως σας το περιγράφουμε αυτό?
Είναι άραγε τόσο σημαντικό?
Γιατί καλούμεθα να αποδείξουμε και να εξηγήσουμε το αυτονόητο?
Επειδή πολύ απλά ζούμε σε μια εποχή όπου οι προκλήσεις τοκετών, τα λεγόμενα «ραντεβού», είναι πολύ της μόδας. Επειδή οι λογοθεραπείες, οι μαθησιακές δυσκολίες, και τα προβλήματα συμπεριφοράς έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
Σκεφτήκαμε άραγε πως μπορεί όλα αυτά να οφείλονται στο ότι δεν αφήνουμε τα έμβρυα να πουν είμαι έτοιμο να γεννηθώ?
Να λοιπόν γιατί πρέπει να αφήνουμε τον τοκετό να ξεκινήσει μόνος του. Να γιατί αν δεν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος υγείας της μητέρας ή του εμβρύου, δεν πρέπει να κάνουμε πρόκληση τοκετού. Να γιατί πρέπει να σεβόμαστε τη φύση.
Και θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει…
« Ωραία λοιπόν… τον αφήσαμε να ξεκινήσει μόνος του και κερδίσαμε όλα αυτά τα σημαντικά που μας είπατε! Τώρα δεν μπορούμε να βάλουμε λίγο από αυτά τα φάρμακα που χρησιμοποιείτε εσείς οι γιατροί και οι μαίες για να προχωρήσουμε γρηγορότερα και να τελειώνουμε?»
Και θα απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση με βάση το ότι ο τοκετός για τον οποίο μιλάμε είναι ένας τοκετός ο οποίος προχωράει μόνος του και εξελίσσεται χωρίς να έχει δώσει «σημάδια» πως χρειάζεται βοήθεια από την επιστήμη της μαιευτικής. Είναι ένας τοκετός δηλαδή που προχωράει με σταθερό ρυθμό και το έμβρυο μέσω του καρδιοτοκογραφήματος μας δείχνει πώς είναι καλά.
Το πώς ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον πόνο είναι κάτι υποκειμενικό. Η κάθε γυναίκα έχει τη δική της αντοχή στον πόνο και ο κάθε τοκετός είναι ξεχωριστός. Ειδικά «φτιαγμένος» και «σχεδιασμένος» για τις αντοχές της συγκεκριμένης γυναίκας και τις δυνατότητες του συγκεκριμένου μωρού.
Η κάθε γυναίκα που βρίσκεται σε τοκετό λοιπόν, εξοικειώνεται με τις συστολές που κάνει η δική της μήτρα. Μαθαίνει μέσα από τη διαδικασία του τοκετού, να τις ελέγχει και να τις αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο. Αν λοιπόν όλα πάνε καλά, γιατί να θελήσουμε να κάνουμε αυτές τις συστολές ισχυρότερες? Γιατί να εξαντλήσουμε τη μητέρα? Γιατί να της δώσουμε περισσότερους και εντονότερους πόνους από αυτούς που το σώμα της αντέχει?
Ο τοκετός έχει το δικό του μοναδικό μηχανισμό, ο οποίος μεγαλειωδώς ξεκινά, εξελίσσεται και ολοκληρώνεται κ εμείς πρέπει να τον σεβόμαστε.
Ακούγεται πολύ και το συζητάμε σε όλα τα συνέδρια, είναι όμως τόσο σημαντικό που θα το πούμε κ εμείς εδώ κ ας κινδυνεύσουμε να με πουν γραφικούς.
«Πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος για να παρέμβει κάποιος στη φυσική πορεία του τοκετού».